Hirugarrenez hemen naiz. Oraingoan politikariei errepasotxo bat eman beharrean nago. Hortan saiatuko naizen arren, aurreko bi atalei buruzkoak ere nahastuko ditudala iruditzen zait. Politikariak bait dira azken finean zurrunbilo honen erdian daudenak. Gai honi buruzko beste bi
postak irakurtzea baina gauza hoberik ez baduzue egiteko sakatu
hemen lehenengo
posta eta
hemen bigarrena aurkitzeko.
 |
| Iturria: Deia.com |
|
Aurrekoetan aipatu bezala politikariak gehiegitan eta era gogorregian izaten ari dira itu edo diana, nire gustorako behintzat. Eta politikariak bakarrik ez, gobernuak eta demokraziarentzako funtsezko erakundeak ere bai. Ez dut esan nahi kritikarik merezi ez dutenik, noski baietz, baina nik nahiago ditut politikari traketxak, politikari txarrak, gaur egungo banku jabeak, burtsa brokerrak edo “merkatuak” abstraktuki deritzogun horren buru den edonor baino. Hortxe dago arazoa ordea, politikariak baino gaitasun haundiagoak erakusten ari direla merkatuak.
Geroz eta argiago daukat gure politikariek tutik ere ulertzen ez direla ari. Norabidea galduta daude guztiz. Eta eskuzabal izaten ari naiz. Ezkuzabal naiz, izango ez banintz lapur eta estafadore kuadrila bat direla esango bait nuke. Zein alderdi politikok zituen hauteskunde programan idatziak egun hauetan onartu dituzten eskubide mozketak? Kataluniako Parlamentan onartutakoa zein mitinean esan zuten? Noiz agindu ziguten gure eskubideak murriztuko zizkigutela egoera okertuz gero? Eskubideak eta serbitzuak bereizten ba al dakite? Ez al da hori herritaroi maula galanta egitea? Zerbitzuak murriz daitezke, zalantzarik gabe, baina eskubideak ezin dira aurrekontuen arabera etorri edo joan. Eskubideak eskubide badira, gaur bihar eta etzi izan beharko dira. Izan eta egon aditzak bereizten baldin badakite, jakin beharko lukete eskubide direnak ezeztaezinak beharko luketela izan. Eskubideak ez bait dira egoten. Izan egiten dira. Ezin du inork herritarron edo herrien eskubideekin negoziatu, ezin dira eskubideak merkaturatu, ez bait dago, oraindik behintzat, eskubide azokarik. Inork ez die gainera gure politikari jaun eta andere txit gorenei horretarako botererik eman.
 |
| Iturria: El Pais.com |
Politikari batzuk antisistematzat dituzte manifestari suminduak. Lehenik eta behin antisistema izateak zer kalte egiten digun jakin nahi nuke. Eta batzuk antisistema direla onartu beharra dago, baina beste asko guztiz sistemaren aldeko direlakoan nago. Sistematik kanpo daudenak, sistema erasotzen dutenak beste batzuk dira. Pentsa bestela zergatik JP Morgan Bankua 154 milloi dolarreko isuna ordaintzera doan Estatu Batuetako gobernuari hipotekei buruzko bere jarrera epaile baten aurrean azaldu beharra ez izateagatik. Zein da antisistema? Zein ibili zen gezurretan? Portzierto, bakarren batek ikusi al duzue egunkarietako azaletan albiste hori? Beste behin esan nuen bezala, suminduen gehiengoak nahikoa izango luke beraiek aukeratutako gobernuak politikaren arlo guztietan aginduko balu. Baita ekonomian ere. Nahiago genuke, nik behintzat bai, Zapatero, Lopez edo Mas jaunak emango balizkie aginduak merkatuei, eta ez alderantziz. Botere betearazle edo exekutiboa, botere legegilea eta botere judiziala guk aukeratutakoak dira, gu ordezkatzen gaituzte, legeak gure izenean jartzen dituzte, baita sententziak ere, zer esanik ez aginduak eman. Ezin da ulertu beraz nola gelditzen diren sistema demokratiko honen kanpoan ditxosozko merkatuak. Beraiek dute botere betearazlea, eta guk geure gobernuari eman genion. Noiz aldatu da eskuz botere hori? Zeren truk? Guk botere legegilea legebiltzarrari eman genion, geure izenean eta guretzako legeak onartzeko. Eta zera, gure hautetsiek,naiz eta gure sistema demokratiko honetan botere bereizketa funtsezko izan, botere betearazlea duenaren alde ari da legeztatzen. Eta botere judiziala? Nor daki non dabilen…
Zein da antisistema? Mas jauna hala ni? Zer desberdintasun legoke Mas jauna aukeratu ordez, Generalitateko presidentzia Standard&Poorsi azpikontratatuko bagenio? Zergatik ez dugu Ekonomia Ministerioa enkantean ateratzen? Zergatik ez dugu ogasun saila Botín jaunaren esku uzten? Aste hontan jakin dugu Europako Banku Zentraleko hurrengo nagusia Goldman Sachs erakunde miresgarrian ibilitako italiar bat izango dela. Zergatik ez dugu lehendakaria ere horrela hautatzen? Ba hain antisistemak ez garelako. Sistema justu bat nahi dugulako, ekonomia eta bere erregulazioa inork aukeratu ez dituen pertsona batzuen esku dagoelako, herriaren boterea herriak aukeratutako ordezkariengan ikusi nahi dugulako.
Eta gero entzun egin behar… “Fue kale borroka” esan zuen Mas jaunak Bartzelonako istiluen ondoren… noski baietz Mas jauna. Eta hirea zer izan huan ba? “Parlamet borroka” noski. “Ha habido una violencia extrema” ere esan zuen. Bai jauna. Baina non zegoen biolentzia haundiagoa, Parlament kanpoan, edo barruan? Kolpe, bultzada eta garraisiak askoz ere haundiagoak izan ziren kalean. Barruan ez. Barruan protokoloa, heziera eta forma onak… baina herritarrentzako labankada galantak. Bakarren batek zauririk jasan behar izan al zuen Parlamentera sartzeko? Margoz zikindutako txamarra batzuk al dira kale borroka eta violencia extremaren ondorio larriak? Nola definituko lukete hain erasotuak, irainduak sentitu diran hoiek ondoko irudi hau?
 |
| Iturria: Lápices para la paz bloga. |
|
|
|
Madrilgo “El Gallinero” “auzoa” da. Puerta del Sol famatutik 15 minutura. Leku honetan zauritu zuten arratoiek 20 eguneko neskatxoa, aurreko postean esan nizuen bezala. Zer iruditzen ote zaio irudi hau Aguirre Andereari? Eta Gallardon Jaunari? Kale borroka Bartzelonan jasan zutenek zein helikoptero aukeratuko lukete argazkiko “kalea” gurutzatzeko?
Bono jaunak ere bota ditu. “Por la fuerza entró Tejero”. Madrilgo kongresuaren kanpoan zeudenak akusatu nahian. Por la fuerza sartu al zen? Bai? Zihur Bono jauna? Nik gogoan dudanez lasai asko sartu zen ba! Ah, eta sartu bakarrik ez, atera ere bai! Badira Tejero baina eredu hobeak kongresura indarrez sartu direla adierazteko: FMI, Standar&Poors, Goldman Sach, Santander, BBVA, Repsol, Telefónica, Iberdrola, IBEX35, JP Morgan eta inguruko santu guztiak aspalditxotik ditugu kongresukide. Inongo hauteskunderik irabazi gabe.
Egoera hau nolabait aldatu beharrean gaude. Aurrea hartu digute demokrazia hipotekatu diguten hoiek. Eredugarria da, suminduei buruzko lehen
postean jarritako bideo batzuetan agertzen den bezala, Santander bankuko akziodun batzarrean gertatutakoa. Eredugarria banketxe horretako edozein akziodunek eskubide osoa izatea batzarrean hitzegiteko. Udaleko batzarretik gorako zer erakundetan dut nire sermoia botatzeko aukera? Banketxe batean bai, baina nire ordezkarien aurrean ez? Nola liteke Botin jaunak nire ahotsa entzutea Lopez jaunak entzutea baina errezago izatea?Ez da nire nahia politikak duen balioa kentzea, ez dut demokraziari baliorik kentzeko intentziorik, baina ez naiz gaur egun munduaren nagusi ditugun sasi demokraten sareetan eroriko. Ez jauna. Politika, politikariak eta demokrazia berari balio gehigarria emateko, egunez egun hobetzeko, ezinbestekoa da sistema honek dituen akatsak aztertu eta zuzentzen saiatzea. Eta akats hoiek aireratzeak ez nau antistema bihurtzen. Baina egoera honek horrela jarraitzen badu, antisistema “por imperativo legal” bihurtu araziko gaituzte.
Amaitzeko, gogoeta txiki bat egin nahi baduzue, pare bat iradokizun. Lehenik Eduardo Galeano idazle eta kazetari Uruguaytarraren bi idatzi txiki, “Las venas abiertas de América Latina” liburutik aterata:
“Un puñado de empresas controla la inmensa mayoría de inversiones. Para ellas la nación no es una tarea a emprender, ni una bandera a defender, ni un destino a conquistar: la nación es nada más que un obstáculo a saltar, porque a veces la soberanía incomoda, y una jugosa fruta a devorar.”
“La vieja se inclinó y movió la mano para darle viento al fuego. Así, con la espalda torcida y el cuello estirado todo enroscado de arrugas, parecía una antigua tortuga negra. Pero aquel pobre vestido roto no protegía, por cierto, como un caparazón, y al fin y al cabo ella era tan lenta solo por culpa de los años. A sus espaldas, también torcida, su choza de madera y lata, y más allá otras chozas semejantes del mismo suburbio de Sao Paulo; frente a ella, en una caldera de color carbón, ya estaba hirviendo el agua para el café. Alzó una latita para sus labios; antes de beber, sacudió la cabeza y cerró los ojos. Dijo: O Brasil é nosso (“el Brasil es nuestro”). En el centro de la misma ciudad y en ese mismo momento, pensó exactamente lo mismo, pero en otro idioma, el director ejecutivo de la Union Carbide, mientras levantaba un vaso de cristal para celebrar la captura de otra fábrica brasileña de plásticos por parte de su empresa. Uno de los dos estaba equivocado.”
Eta amaitzeko gogoeta poetiko-musikala. José Martíren “Banquete de tiranos” poema Pablo Milanesen ahots eta doinuarekin. Zirraragarria neretzat. Ederra eta latza.
Addio!
Atsegin dut:
Atsegin dut Kargatzen...
